Marek "Mocny" w Australii

Tuż nad moim miejscem na trybunie Brabham siedziała rodzinka złożona ze starszej pani, matki dwóch synów oraz żony jednego z nich – Stuarta. Stuart nie był malutki a tym bardziej nie był skryty.
Tego dnia bowiem obchodził swoje 40-te urodziny i cały pomysł uczestniczenia w GP Australii był efektem otrzymania biletów jako prezentu, ufundowanych przez wspomnianą wcześniej starszą panią. Moje intensywne przygotowania oprawy wzbudziły na tyle zainteresowanie całej czwórki, że nawiązaliśmy później sympatyczną rozmowę i wkrótce okazało się, że starsza pani jest córką polskich emigrantów, których nazwisko rodzinne to Wołkowski. Z jakichś względów niestety starsza pani nie posługiwała się językiem ojczystym swych rodziców i konwersacja przebiegała w j. ang. . W pewnym momencie sobotniego przedpołudniowego kibicowania na trybunie Brabham zabrzmiało gromkie „Happy birthday to you”, a Stuart mógł tylko z wielkim uśmiechem uświadamiać sobie jaki tłum tego dnia życzliwie życzy mu wszystkiego najlepszego.
Rano gdy wcześniej poznani Darek i Jacek z Nowego Jorku zauważyli moja flagę na trybunie niedługo potem spotkaliśmy się na trybunie Brabham. Wjechali tam z tradycyjną buteleczką zawierającą rozcieńczona w spricie whisky Jasia Wędrowniczka. I sycąc się takimi środkami dopingującymi wkrótce rozpoczęliśmy obserwowanie poczynań kierowców F1 w ostatniej sesji treningowej, a potem podczas kwalifikacji. Wyniki były przerażające i niestety potwierdzały kryzys w jakim znalazł się cały zespół Williamsa. Oglądanie tego przypominało katusze i w zasadzie nie dawało żądnych nadziei na dobry wynik podczas niedzielnego wyścigu. Na dodatek w trakcie kwalifikacji Robert przy wjeździe do boksu otarł się dynamicznie o murek na zewnętrznej skrętu do boksów. Wyłapały to kamery oczywiście i pojawił się kolejny wątek do spekulacji. Wina kierowcy czy samochodu ? Mercedesy wydawały się kontrolować przebieg rywalizacji. Dwa pierwsze miejsca zajęte przez Hamiltona i Bottasa sugerowały, że nic nie zmieniło się w rankingu najlepszych zespołów F1. Oczywiście dla miejscowych kibiców najważniejszą postacią na i poza torem był Daniel Ricciardo. Poza torem udzielał się intensywnie i był jak zwykle szeroko uśmiechnięty. Na torze sytuacja nie wyglądała już tak wesoło. Kanarkowe Renault odstawały od ścisłej czołówki 3-ech najlepszych zespołów i to powodowało rozczarowanie słyszane w komentarzach miejscowych kibiców.
W przerwie pomiędzy sesją treningową a sesją kwalifikacyjna pod niebem Melbourne zaczął popisywać się pilot pewnego myśliwca. Robił bardzo duuużo hałasu ale jeszcze bardziej imponował opanowaniem maszyny, która co chwilę nad naszymi głowami wyczyniała różne, różniste figury.
Po zakończeniu kwalifikacji zebraliśmy się w Heineken Village gdzie wraz z Marcinem i jego żona Elą oraz ich synem Arturem podtrzymywaliśmy wesoły klimat gawędząc o różnych tematach nie tylko związanych z F1. Dołączył do nas również niezastąpiony Łukasz, który jak zawsze robił całe serie zdjęć, szczególnie gdy pod wpływem słońca, płynów wspomagających a przede wszystkim świetnej
atmosfery zaczęliśmy taniec z dwiema flagami na wędkach. Początkowo zrobiliśmy przejście w rytm płynącej ze sceny muzyki z jednej strony tłumu na drugą. Jednak ochroniarze zwrócili nam uwagę, że zasłaniamy widoczność, że coś się może wydarzyć gdyby wędka któraś „poległa” i w ten sposób zasugerowano abyśmy nie przesadzili z tym Kubicowaniem. Spotkanie ze stróżami porządku zakończyło się polubownie, a my dalej prowadziliśmy aktywne kibicowanie lekko na boku
zgromadzonej publiczności. Na scenie różni wykonawcy prezentowali bardzo melodyjne przeboje z wcześniejszych lat i nastrój uczestników tej zabawy był coraz weselszy. W pewnym momencie bardzo intensywne machanie flagą zakończyło się złamaniem „nowej” wędki, na szczęście bez jakiegokolwiek narażenia zdrowia innych uczestników tej zabawy. Pozostało mieć nadzieję, że na niedzielę z dwóch wędek uda się skombinować jedną porządną.
Ok. 19:00 zdecydowalismy się grupą polskich Kubiców wybrać do centrum Melbourne gdzie w znanej z poprzedniego wieczoru restauracji mieliśmy uczcić 50-te urodziny Marka z Chicago. Po drodze niezastąpiony Łukasz zdołał zorganizować urodzinowy torcik ze świeczką i tak mogliśmy udać się na miejsce uroczystości. Wieczór minął bardzo szybko i niestety trzeba było ewakuować się na ostatni dostępny autobus z placu Parliment do Bell station. Do hotelu znowu trafiłem już po północy, bez najmniejszych szans na przeglądanie zrobionych tego dnia zdjęć lub filmów. Marzyłem naprawdę o przyłożeniu głowy do poduchy i szybkim zaśnięciu.

17.03 Niedziela

Pewnie każdy z nas indywidualnie postrzega cały ten okres ośmiu długich lat w F1 bez Roberta. Wydarzyło się w życiu każdego tyle różnych zdarzeń, że możnaby małą książeczkę o tym pisać. Ale najważniejsze dla mnie w niedzielę było to, że okres oczekiwania naprawdę się kończy i oficjalnie w wyścigu o Grand Prix Australii wystąpi za kilka godzin Robert Kubica. Wyścig miał się rozpocząć o godz. 16:00 czasu miejscowego tak aby europejskim kibicom F1 można było zaproponować pobudkę o poranku, a nie w środku nocy. Trzeba w związku z tym wiedzieć, że w końcowej fazie wyścigu słońce nad Melbourne schodzi już całkiem nisko i w niektórych wypadkach może to powodować trudności w obserwowaniu otoczenia.
Na tor znowu wyruszyłem dość późno – bliżej 9:30. Dojazd na tor znowu dość karkołomny ale znany od kilku dni. W autobusie ze stacji Bell już widać było sporo kibiców zmierzających na tor. Tym razem tramwajem podjechałem od strony bramki nr 5 i tamtędy wszedłem na teren okalający tor. Przejście przez ochronę tym razem napotkało na zainteresowanie banerem. Kobieta sprawdzająca mnie
postanowiła przywołać pracownika security aby ocenił czy z tym rulonem mogę wejść na tor. Poinformowałem, że w dniach minionych też wchodziłem na tor tak wyposażony i nie ma chyba podstaw aby mi to dziś zwłaszcza utrudniać. Pracownik security zapytał więc, którą bramą wcześniej dostawałem się na tor i dodał, że skoro przez gate 1 wchodziłem to on nie widzi problemu abym wszedł również przez gate 5. Umówiłem się z Marcinem i jego żoną Elą, że spotkamy się przy znanej już bramie, z której widać było Motorhome Williamsa. Dotarłem tam po 11:00 mając po drodze krótkie postoje na zrobienie zdjęć ze strzeliście patrzącymi ku niebu nad Melbourne wysokościowcami w tle. Marcin i Ela zmęczeniu już byli czekaniem, tym bardziej że nic pod tą bramą się spektakularnego tego poranka nie wydarzyło. Co wcale nie znaczyło, że wydarzyć się nie wydarzy 😉 Rozwinąłem flagę aby nie było wątpliwości, chwilę pogadaliśmy i nagle – jak spod ziemi – wyrósł zbliżający się wyraźnie ku nielicznej grupce kibiców Robert. Dostałem takiej typowej delirki, gdy ręce się trzęsą i nie wiadomo jak skoordynować ruchy aby wydobyć z plecaka zwykły długopis i dać do
podpisania Robertowi. Tym razem wyciągnąłem mój zeszyt Formuła 1 (rocznik 1977 ) i poprosiłem o podpis na ostatniej stronie. Marcin całą sytuację nagrywał a Ela skrzętnie zbierała autografy na wcześniej zakupionych czapeczkach Williamsa. W niedzielę przed wyścigiem nie spodziewałem się, że takie szczęście nas dopadnie choć obiektywnie przyznać trzeba, że do wyścigu pozostawało jeszcze ok 4-5 godzin. Zapytałem Roberta „Jak samopoczucie ?” myśląc, że może coś skomentuje na temat fatalnego wyniku w kwalifikacjach. Tymczasem Robert odpowiedział zdecydowanym głosem „Dobrze” i odniosłem wrażenie, że albo ma przygotowanego na dziś asa w rękawie albo po prostu zwyczajnie kontroluje bezwzględnie otaczającą go rzeczywistość w RWR. Spotkanie z Mistrzem nie
trwało długo ale i tak byliśmy wszyscy w niezwykle radosnych nastrojach. Po chwili zaczęliśmy przemieszczać się w stronę przypisanych nam na ten dzień trybun. Moja znajdowała się na końcu prostej startowej po lewej stronie patrząc od strony linii start meta – trybuna Jones. Gdy pojawiłem się w dosłownie ostatniej sekcji D zauważyłem, że na wcześniejszych sekcjach już powiewały dwie flagi. Rozbiłem swój „obóz” nie bez kłopotów. Flagi były zaakceptowane co do ich położenia bez żadnych wątpliwości i uwag napotkanych kibiców. Natomiast jakiś brodaty staruch miał uwagi co do pozycji baneru. Wielokrotnie upewniłem się czy z jego pozycji zajmowanej w najniżej położonym rzędzie ma pełną widoczność na wszystkie fragmenty toru i nie znalazłem żadnego powodu aby
jeszcze bardziej obniżać pozycję baneru. Potem na tej samej trybunie pojawił się jeszcze poznany w miniony czwartek Paweł z Krakowa i również wywiesił swoją flagę. Uratował mi także „życie” mini-reportera pożyczając power bank aby ożywić „zdechnięte” obydwa telefony komórkowe. Umówiliśmy się, że na swoim miejscu siedząc spokojnie nie mam się martwić o oddanie power banku bo i tak znajdzie mnie w tłumie bez problemu ;). Nie wiem czy wiedział jaki niecny plan mam w głowie na koniec wyścigu ale to nie był powód aby się zbędnie stresować.
Czas do nadchodzącego wyścigu wypełnił zarówno kolejny pokaz lotniczy czyli ekwilibrystyczne figury wykonywane przez myśliwiec australijskich sił powietrznych ale również pokaz ponoć największego wojskowego transportowca (ukraińskie „potwory” podobno są samolotami zarejestrowanymi jako firmowe i w kategorii wojskowych transportowców nie powinny być brane pod uwagę). Takie newsy sprzedawali mi spece w tej dziedzinie z Darkiem z Nowego Jorku na czele. Obydwaj koledzy z NY byli tego dnia na tej samej trybunie ale w innej sekcji. Nie było zatem nam dane zbyt wiele razem kibicować tym bardziej, że plan związany z opuszczaniem Melbourne był w ich przypadku bardzo napięty.
Nadeszła nagle chwila prezentacji kierowców którzy zamiast na platformie razem w grupie zaprezentować się kibicom pojawili się każdy w oddzielnym kabriolecie. Robert pozdrawiał kibiców zgromadzonych na trybunach jadąc czerwonym egzemplarzem. „Przypadek ? Nie sondzem ;)” Im bliżej godz. 16:00 tym emocje wewnętrzne coraz bardziej przybierały na sile. Ciarki pojawiły się na skórze pokrywającej moje łokcie na myśl, że ten moment za chwilę nastąpi. Słabo też zacząłem dostrzegać szczegóły widzianych obrazów ale przypuszczalnie oczy zrobiły się nieco wilgotne 😉 Spiker w pewnym momencie zapowiedział krótko powrót po 8 latach naszego Kierowcy do F1 i
poprosił publiczność o brawa za całokształt tego niezwykłego procesu. Szaleńczego aplauzu nie było jednak niektóre dłonie rzeczywiście rytmicznie spotykały się dając wyraz podziwu i uznania dla Roberta.
16:10 nadeszła, czerwone światła zgasły i sezon F1, najpiękniejszy dla polskich kibiców od wielu lat się rozpoczął  Gdy cała chmara brzęczących bolidów przemknęła przez pierwszy zakręt toru w Albert Park z radością zauważyłem, że Robert pojawił się tutaj przed Jurkiem 😉 Niestety nie widziałem
dokładnie całego zajścia i tego co nastąpiło z bolidem Roberta po wyjściu z drugiego zakrętu. Nagle okazało się, że Robert zjechał do boksu ale dalej kontynuował jazdę – niestety na ostatniej pozycji. Potem na telebimie widać było, że Robertowi wjechał w skrzydło Gasly i chwilę potem cały przedni płat oderwał się od nosa bolidu. Miejscowa publiczność tuż po starcie krzyknęła głośne „Ouch !” gdy ich lokalny bohater Daniel Ricciardo zjechał prawymi kołami na trawę i nisko osadzonym przednim skrzydłem dotknął na tyle silnie jakiejś kępki trawy, że całe skrzydło odpadło i zmusiło zespół Renault do natychmiastowego zaproszenia swojego kierowcy do boksu. Przez chwilę Robert był na przedostatnim miejscu w stawce wyścigu jednak wkrótce Daniel odebrał mu tę pozycję i…. praktycznie emocje się niemal całkowicie zakończyły. Owszem – trzymałem kciuki za Valtteriego Bottasa i bardzo chciałem aby co najmniej przyjechał na metę przed zespołowym kolegą. Jak się później okazało chociaż to marzenie się spełniło tego dnia. Ok. okrążeni przed zakończeniem wyścigu postanowiłem powoli ewakuować się z trybuny Jones.
Zdemontowałem dwie powiewające w narożniku flagi oraz baner i zszedłszy po schodach na poziom zero postanowiłem cały ekwipunek połączyć w jedną całość. Na najdłuższej dostępnej wędce flaga „ROBERT KUBICA”, zaraz poniżej „Mini-Sektorówka”, a na dole dla przedłużenia wysokości całego zestawu zrolowany baner dla Dottore Rossello . Początkowo chciałem skierować się w stronę linii
start meta i gdzieś po drodze poszukiwać opcji bramki, przez którą docelowo możnaby wejść na linię start meta. Jedlan intuicja powiedziała mi, że może lepiej skręcić w przeciwnym kierunku, gdzie widać było wyraźnie bramę ewakuacyjna tuż za wysypaną żwirkiem strefą bezpieczeństwa za pierwszym zakrętem. Jeden ze stewardów zapytany o możliwość wejścia na prostą startową potwierdził, że tędy
da się wejść ale dopiero gdy ostatni pojazd (a był nim medical car – srebrny mercedes kombi) przejedzie tędy po zakończeniu wyścigu. Czekając na zakończenie wyścigu spotkałem ponownie Michała, który wraz ze swoją flagą dołączył do całkiem sporej już grupy entuzjastów tej formy świętowania końca wyścigu. Zrobiliśmy kilka pamiątkowych zdjęć, a ja na dodatek miałem jeszcze
pewien dylemat albowiem pożyczony od Pawła na trybunie Jones power bank był nadal w moim plecaku. Gdybyśmy mieli się nie spotkać później…. Zaliczyć by mnie wypadało nie tylko do grupy Kubicofanów ale może raczej kleptomanów 😉 . Wierzyłem jednak, że Paweł też będzie „hucznie” świętował zakończenie wyścigu, w którym Robert powrócił do F1, a ponadto zakładałem, że znajdzie
mnie w tłumie bez problemu ;).Gdy Valtteri Bottas triumfalnie zakończył GP Australii nastroje szczęścia nadal były wysokie, bramka na końcu prostej startowej przy Turn 1 została otwarta i ruszyliśmy tłumnie w stronę podium. Ile „fabryka dała” przebierałem w żwirku nogami czując, że buksuję i tempo mam jak Williamsy przez cały weekend. A gdy w końcu wygrzebałem się z najbardziej miękkiego podłoża postanowiłem poprawić aerodynamikę i pełen but. Michał był już z przodu ok. 10-15 m ale i tak czułem, że nogi niosą do przodu. Kątem oka zauważyłem, że po mojej prawej stronie przez małe furtki wpuszczani są kibice, którzy zasiedli tego dnia na trybunie Fangio, jednak strumień ich napływu był bardzo mały.
Okazało się bowiem, że przy trybunie Fangio aby się dostać na prostą startową nie tylko trzeba się było przepchnąć przez wąską furtkę ale pokonać również jakieś przeszkody pionowe w postaci dość wysokich stopni albo wręcz murku. W biegu nie wypałem wszystkich szczegółów tego typu przeprawy ale zanim zdałem sobie sprawę z prawidłowości dokonanego wyboru….. dobiegałem już w pobliże
miejsca docelowego. Jeszcze krótki dynamiczny slalom pomiędzy niektórymi kibicami, którzy już zdążyli się zatrzymać albo powoli „dochodzili” i nagle widzę przed sobą podium  To była niespodzianka, której nie potrafię sobie wytłumaczyć nawet starannym przygotowaniem kondycyjnym prowadzonym przed wylotem do Australii 😉 . Pod podium byli tez ze mną Łukasz i Piotr z Melbourne, Michał, wielu innych Polaków. Na trybunie naprzeciw podium siedzieli i żywiołowo
Kubice ze Stargardu Szczecińskiego, których zresztą następnego dnia jeszcze raz spotkałem podczas zwiedzania Melbourne. Wszyscy nasi byli w niezwykle radosnych nastrojach mimo, że wynik wyścigu nie napawał zbytnim optymizmem. Podczas celebrowania tego święta podchodziło do nas wielu innych Polaków, pewna młoda Polka ze swoja mamą dziwiły się skąd taki zestaw flag przyjechał.
Starsza Pani zapytała czy Robert teraz będzie jechał w następnym wyścigu…;) Było wesoło. Dołączył Marcin z Elą i Arturem i całą grupą ustaliliśmy, że idziemy pod bramkę przy alejce motorhome’ów gdzie zamierzaliśmy dać jeszcze upust swojej radości. Dotarliśmy tam w małych grupkach ale w sumie chyba z ok. 30 osób zdecydowanie zainteresowanych wspieraniem Roberta stanęło twardo najbliżej jak było można przy bramie.
W pewnym momencie dwie dziewczyny z zespołu Williams podeszły do okupowanej przez nas bramy i rozdały nam przyniesione w kartonie lody dla ochłody.
Potem gdy nasze flagi szeroko rozpostarte powiewały nad bramką pojawił się Will Buxton z kamerzystą i wtedy daliśmy pełnego czadu. Oprócz okrzyku „Robert Kubica !” pojawił się dłuższy kawałek w postaci „Robert Kubica – dziś nas tu wszystkich zachwyca ! Robert Kubicaaaaaa – dziś nas tu wszystkich zachwyca! Zawsze i wszędzie – Kubica najszybszy będzie! Zawsze i wszęęęęęędzie – Kubica najszybszy będzie !” Potem dopiero dowiedzieliśmy się z relacji w TV, że Will ogłosił nasze zwycięstwo w kategorii najlepszych kibiców podczas GP Australii .
Potem do naszej grupy przyszli redaktorzy Eleven11 (Mirosławski i Kapica) i nagrali również krótkie wywiady. Na koniec różnych wypowiedzi kamera i mikrofon również zostały skierowane w moją stronę ale co ja tam nagadałem – do dziś się zastanawiam (pisząc te słowa mamy 29.03. a ja nie widziałem powtórki mojego wypowiadania się do kamery ;)).
Czekaliśmy jeszcze w nadziei, że może spotkamy Roberta i raz jeszcze mu podziękujemy za powrót. Gdzieś w motorhome Williamsa widzieliśmy, że nagrywany był jakiś wywiad z Robertem. Potem widać było, że w ogródku nieopodal David Coulthard i Mark Webber z innymi specami podsumowywali wyścig i nagrywali to do kamery. Cóż – nagle pojawił się jakiś gość z wózkiem i
skrzynią na nim chcący dostać się do motorhomu Williamsa i gdy strażnik otwierał bramę padły z naszej strony żarty, że nareszcie pojawiły się części zamienne.
Pewnie jeszcze z godzinę żyliśmy nadziejami, że może gdzieś przypadkiem ujrzymy Roberta ale nagle strażnicy miejscowi poinformowali nas, że brama za chwilę będzie otwarta i rozpocznie się transport wózkami widłowymi różnych demontowanych już elementów wyposażenia. Nakazano nam odsunąć się, a właściwie przesunąć na oddalony ok. 30 m dalej mały kawałek wolnej przestrzeni i ew. tam czekać. Potem pojawiły się pogłoski, że jeśli już czekamy na Roberta to raczej powinniśmy pójść tam gdzie podczas weekendu kierowcy pojawiali się w celu udzielania wywiadów. Z niewielkimi nadziejami ale rzeczywiście postanowiliśmy tam się skierować. Zanim jednak dotarliśmy zrobiło się już dość szaro i ciemno tak więc zaraz potem postanowiliśmy opuszczać tor i podjechać do centrum Melbourne aby w jakimś pubie kontynuować tak piękny dzień racząc się upragnionymi napojami .
Tym samym nadszedł czas pożegnań. Z Marcinem, Elą i Arturem żyjącym obecnie w Nowej Zelandii ustaliliśmy, że widzimy się w lipcu b.r. gdyż będą w Polsce przez kilka dni w Poznaniu 